...

اگر مسیرِ نگاهم ،گَهی به سمتت بود

گمان مَبَر که مرا،با تو صحبتی باشد

مرا به چوب ببندید،این اتاق،امشب

به مرگ می کِشَدَم،گَر که حکمتی باشد

به وقت،گریه و وقتش،بهانه می گیرم

به سجده روی بیآرَم،چو حاجتی باشد

تمامِ تجربه ام را به صحنه می آرَم

فقط به نیتِ روزی که،عبرتی باشد

سراغِ خویشم و هرگز،نشد که بشناسم

کسی به مثلِ خودم،غرقِ حسرتی باشد

چو آجری که نپُخته،فقط تَرَک خوردم

نسیبِ أَنتَ بُوَد،گَر که لذتی باشد

من از دیارِ غریبانِ خسته می آیم

که از نگاهِ شما،شاید آفَتی باشد

ادامه دارد . . .

......